نمی نویسم تا چشمم در بیاد

At last, someone called me from Iran

And he called me just a minute ago from the heart of Iran, where I like most: Khonj!!!!!

او کسی نیست جز "مسعود ابونجمی" از نوادگان شیخ محمد ابونجم (رحمه الله) از خنج؛ تنها صدایی از ایران که در اینجا به گوشم رسیده است. به جز البته صدای "هادی فارسیانی" عزیز

در این عکس که البته هادی و آیت و عادل هم در آن هستند، او پهلوی نادر چارزانو نشسته است!؛

بقعه ایشان پس از هشتصد سال، همچنان سالم و پابرجاست. نگارنده خود به چشم تن دیده و شهادت می دهد

Eyes of wind, Wind-ows

Eye remember the night i was behind that window, pulling of my mobile and trying to RECORD the moment; taking a video of the scene. Outside my favorite Vienna was so dark that actually nothing was recorded. I gave up. Some sweet voice from back of my neck was wondering what I am doing. I simply lied. I then reached for the matches and ignited a cigarrette. I was thinking if i would be behind this window again.
A few days ago, a raven, a beautiful raven with a shiny black sweater knocked on my window. Sleepy as always, I opened it up,...fuck it, the point is that, he told me that when he was leaving the cold snow-covered city a few days earlier, he has seen a young blonde man removing the window I had watched the city from, replacing it with a high-tech double-layered anti-noise mother-fucking windows. THE RAVEN EXACTLY cawed: "I thought you might wanna know, pal!" and flought; left me with tears I never cried.
So, the windows are gone, and the moment will never come back again. I will never see the scene through those windows anymore. Those windows, as i google-earthed, have been thrown away in a Mistplatz. Covered by snow, they gaze the sky, albeit mandatory, with the least hope to observe a God coming back to earth.
"Stille Nacht..."

go to http://sheydagooyi.blogfa.com/post-307.aspx

man faghat az http://sheydagooyi.blogfa.com/post-307.aspx kopi kardam:

آثار مخرب پارازیت‌ ماهواره این‌ها هستن

مادربزرگم شب‌ها توی قفسه‌ی کتابخانه می‌خوابد.- آب کتری اصلاً جوش نمی‌آید.- گربه‌های کوچه‌مان برای هم چس کلاس می‌گذارند.- ...مادرم هنگام دنبال کردن سریال مورد علاقه‌اش پشت به تلویزیون می‌نشیند؛ چون هفته‌ی پیش که سریال مورد علاقه‌اش را دنبال می‌کرده زمین خورده.- اکثر دوستانم طلاق گرفته‌اند اما هنوز زیر گوش هم پچ‌پچ می‌کنند و به من می‌گویند: «زن بگیر!»- گوشی همراهم نسبت به آنتن بی‌تفاوت شده ولی کاملاً سلیقه‌ای گاهی جواب بعضی‌ها را می‌دهد.- پدرم هر شب به خواب پسر همسایه‌مان می‌رود و از او عذرخواهی می‌کند.- مورچه همه‌جا را برداشته اما به علت آرتروز کمر سریع زمین گذاشته.- برادرم روزی چندبار از دیدن انیمیشن‌های خارجی پشم‌هاش می‌ریزد و مجبوریم اتاقش را جارو برقی بکشیم.- پیرزن همسایه هر روز به من پیشنهاد ازدواج می‌دهد.- سرایدارمان دم در آپارتمان مهمان‌هایمان را چِخ می‌کند و می‌ایستد به خندیدن.- از آن بالا دائما کفتر می‌آید.- کلاغ‌های کوچه‌مان جلو چشم همه با هم کشتی می‌گیرند.- نه من و نه هیچ‌یک از کسانی که می‌شناسم دیگر نمی‌توانیم هولاهوپ بزنیم.- نسکافه‌مان تمام شده.- ...- نمایش‌های پانتومیم دیالوگ‌ محور شده‌اند.- بچه خرده‌های کوچه برایم موچ می‌کشند.- موش‌های خیابان سم توی غذای کارگران شهرداری می‌ریزند.- پنلوپه کروز، نیکول کیدمن، مونیکا بلوچی و اسکارلت جوهانسون سر «من» گیس و گیس کشی‌ها دارند.- می‌خواهند زورکی به من جایزه‌ی نوبل بدهند در حالی که پرینتر لازم دارم.- بیشتر کفترها به پشت پرواز می‌کنند.و بسیاری مشکلات دیگر

اما خدا را شکر ماهواره‌مان همه‌ی کانال‌ها را می‌گیرد

Rastegaari to maraame man nist.

His look...

Since you are pushing me to do it, though i really did not want to tell you this freightning nightmare i just had.
It is exactly what i saw, and since you all are my friends, I want you to take me serious and believe me when i say "I lived it".

It was all aout Bud spencer. A bunch of small asian guys had tied him in chains. he was beaten and already slightly bleeding.
I was there, so close that i was -at some moments- wondering if it is me getting turtured like this. It was almost as bad as being the victim. They bit him, hit him with pieces of metal, whipped him with chains and tried to enjoy each and every drop he bled, but they did not look satisfied. He was stianed with blood, turning his face to mine several times, and i was nothing but ASHAMED...

Then, they went tottaly crazy. they were hitting him with chains, even jumping over his body and stabbing him with knives and stuff. He was bleeding, i could see small pieces of his flesh falling and drops of his blood spreading in the air. Then, in the most active moment, where the small dwarfy asians where trying to make the hugest possible damage to his body, he turned his bearded face to mine, OH GODSS, OH I AM ABOUT TO CRY EVEN NOW REMEMBRING HIS LOOK, he looked in my eyes, with a kind of veiled smile of hope on his face that ruined my ...my everything. It was the most beutiful hing in that moment, Even his face was going back and fron, since they were hitting him harder and i could see the blood spraying from his back, and a short guy hanging from his chest...but he did not take his eyes from mine. He talked to me some words I cannot exactly bring to you. Strong...
You! my friends! you can easily get where all these nightmares come from...

و باز می گویم، نگاه عزیز بود اسپنسر نابودم کرد. شرم از ترس و شرم از تنها تماشاچی بودن، و در عین حال، باید در نظر داشت که تماشاگر یک کابوس، همیشه مجبور است و ناچار. نظاره اجباری و البته رایگان شکنجه -چنان که یک بار تجربه اش کرده ام- بشیر است و نذیر

گور پدر من و این نوشته و قلم. فقط بدانید، من خواب دیده ام، و شما شاید نفهمید

Song by Anthony and Johnsons; "Hope There's Someone"

"Because of metric system"

1.
Q: Excuse me sir, i'm new in US and not sure how much a Pound is.
A: Mmm, well it depends. If meat, it will be almost this much; if sugar, almost the same amount, buf if cotton, well it will be much mo...
Q: No sir. i mean how much does it weight? a Kilogram or?
A: aah, HAHA. It is almost half of it man!

2.
Q: Excuse me Ma'am, i'm new in US and not sure how much an Ounce is.
A: Well, it is almost this much if you pour it in a big pot, but will stay much taller if pour in a lab tube!!! I really don't know how to say it!!!!
Q: Ma'am, I mean how many cc or liters? For example, this beer can says 24 Ounces.
A: ahaaaa, i think it is quite enough to make me drunk. Ha haha.

0.
Q: It says it's gonna be 49 degrees Farenheit in Burbank tomorrow. How cold is it gonna be?
A: You can easily do it. All you need is to take your number and do some math on it. First, you should multiply 49 in...
Q: No no no. I mean, How cold really? should i take a coat or...?
A: Honestly it depends. If it was me, a long sleeve shirt was enough. If a desperate guy 10000 miles away from home, you probably need a fur coat with ski clothes under it. If you are that much away from home, and half of that distance away from MUSEUM QUARTIER in Vienna, i think you need leather gloves and wool hat too.
But if you are thouands of miles away from yourself, which seems to be closest to your situation, based on the dark picture i can -although- barely see in the depth of your beautiful eyes, I am afraid...

Q says nothing, except a cold Ahhh. Inside his skull, but, he sees the picture of his father as a young man with a young beautiful lady in red beside him, holding a months-old baby, who drives this shining dark-coloured Talbout 1967 among smokes dancing upon burning tires lying on tehran streets, deciding how to convince the young guys not to shoot them all. What bothers Q the most is that George Clooney was not famous that cold day in 1981; therefore no one noticed that much similarity between his father and him.
Thinking of this, tomorrow is a joke. Future is a Fancy Subject.
:))))))))))))))))))))))))))))

ya hoo= 110, Wien=1100

Let's make it short and fast. But don't worry. next post is going to fill you up. For instance:

Last night, in my dream i saw two guys standing in the street, about to light their cigarrettes, and they were kind of friends or sth, i asked them for one.
I started the cigarette and realized i have finished the whole cigarrette at once. no joy. i looked at the other guys' hands and theirs were just half burnt; like in real life.
I woke up, took my papers which i had to take to this office for medical insurance. Just realized how i hate a life without insurance, i.e. i am proned to love Obama, which is promising to give me one by the end of this year.
After all, when gathered the documents, i suddenly noticed the address written on the pocket used to hold them in, and i burst in a cry...

Wien...
Wien...
Wien...
Wien...
Ingredients: Lan[sencored]se, a sauserful of salty tears, a bunch of beer cans daily, a lot of painful meals, a lot of blue cheese as snack when you have red wine after two cans of beers and you cannot say for sure now, if you were alone or not, a lot of brand-new nightmares, a couple of bybys and "not now"s! p[sencored]

the truth that almost everyhting above is a LIE...


Conclusion:

• America is the place that even smoking cigarrette is a pie in the sky. Youcan dream about it!!!!!! You see people smoking in the street while they are hiding it some where close to their balls, accepting the risk of burning their stuff and make themselves sterile, in fear of a 100$ penalty for smoking, even in the strret or park or anywhere police can find you.
• A place in which you easily cry.
• A place that people don't let their children see people french kissing.
• The guy who told me bus comes every hour was wrong. it comes every 65 minutes. In Ghale hasan khan things are much more hi-tech.
• I might change my political views.
• The place in which i miss you
• In which you even miss yourself...

Most importantly:

• There is a small box of heart pills downstairs. The name of my uncle is written on it. his age is written on it. his address is written on it. The name of all ex-boyfriends of Fucking Pharmecist's wife is written on it. Their SOCIAL SECURITY NUMBER is written on it. Too much freedom you feel by reading this. no feeling of being controlled. a lot of CRITICALY NECCESSARY things written on need, which need a lot of space. THAT MUST BE WHY AMERICANS MAKE THINGS LARGE!!!!!!!!!!!!

Did i say it is a short note?

"restless seas will mur..."

...

آمریکا یک جزیره است

دورترین جزیره

و من شنا بلد نیستم

دنیا من دیوونه رو آورد تو این دیوونه خونه هر کیم دیدم مثه خودم دیوونه بوده

چون خیلی دوست داشتم یه کار سطح بالا بکنم، نظر به خالی بودن مخ و پر بودن سینه از غبار سیمان و نم زیر زمین و آغاز رسوب گذاری لاکی سترایک، و پس از این که معلومم شد آسمون تپیده و چون بعد 29 سال که اومدم خارج، بچه های گالری آکادمی هنرهای زیبا یهو تصمیم گرفتند نقاشی های هیرونیموس بوش را محض غبار روبی (لابد به مناسبت حلول ماه مبارک رمضان) تا بهار آینده قایم کنند، قات زدم و خلاصه... متن ترانه "زندگی من" زدبازی رو حتی الامکان تقدیم می نمایم

نمی دونم حواس من کجا بود

میزنم خط دو تا زود

،دو تا روش،دو تا روش

شاید "جی دی" با "کوکا" توش

زیره چشا گودال پوست شده رنگ اختاپوس

یه مشکی یا که دو تا بور

می ذارن رو لپام دو تا بوس

ناراحت نشو، حال می کنه هر دافی بام

می تونم برم هر جا می خوام

برم فردا بیام، نمی دونم امشب با کیام

انقد چتم چشام شبیه افغانیا

هرجا میام دافا میدن شماره بد به من

مثل یه مشت گشنه خمار دربه در

ولی نمی خوام بشم دچاره دردسر

فرداش بگن سهراب دوباره...(اهم!)؛

اوووووه باید "فونتو رول" کنم

زود خودمو کنترل کنم

چون سخته وقتي از اون قرا ميده

میگه: بیا بریم یه راه دیگه

نمیشه چون که دم خونم ترافیکه، رو لپام یه ماتیکه

میان سه تا دیگه

با منو مهراد هیدنی که میشناسنمون نصف تهران

با کله میان رومون مثه زیدان

زندگی منه، بهم نگو چی خوبه چی بده

زندگی مال منه، خودم می دونم چی بهتره

هر جور می خواد، می خوام بگذره

علت دواممون، ملت جوادمون

دیگه شدیم بمب، انگار دهه هفتاد ما هم رولینگ ستون

Ho so La Dolce Vita

زندگیمونه پشت بیتا چون

زاخارا ساختن از این گروه یه غول

دافام بهم چسبیدن مثه جهود به پول

VALENTINO TARANTINO

تونیک با یه کمی جینو

جی جی میره دم اونو

ها خوب میدونن همه اینو

زندگی من شده ریسکی و آرتسیتی

ویسکی و مارتینی، هیچی گارانتی نی

اگه قرار فردا من فرتی بمیرم

باید خنگ باشم دنیا رو جدی بگیرم

زندگی منه، بهم نگو چی خوبه چی بده
زندگی مال منه، خودم می دونم چی بهتره
هر جور می خواد، می خوام بگذره

زندگی مال منه، زندگی مال منه، این زندگیه منه، این زندگیه منه

همون جوری که می خوام بودمو هستم

پریده یکم رنگ صورتو دستم

چون مثه همیشه رو دودمو مستم

انگار دنیا مال منه، ای وای انگار مال منه

دنیا من دیوونه رو آورد تو این دیوونه خونه

هر کیم دیدم مثه خودم دیوونه بوده

بیرون خونه نمیره میمونه میدونه خوبه

بطریا وا میشن الکی دونه دونه

برق میزنیم چون الماسیم

دیگه کمبود پر و پاچه برا می نیست

میزنن درو دافا برا ما جیغ

مثه زاخارا تو تهران

که می کنن قروقاطی برا ماشین

هر شب همه چی عالی بود

مارگاریتا با لیمو، نیست اصلا حالیمون، انگار رفتیم هالیوود

نداده خدا برا همه رو این کره زمین

همه دور و ور منن انگار دنیا برا منه

شب بیدار، لالایی تو روز

رو چشام کاوالی با هاوایی رو پوست

امروزم خیلی فرق داره با فردام

زندگیم فیلم شده خودم کارگردان

تهران شده دیگه نیویورکم

دافا گرفتن این جینو محکم

پره مدل دورم، منم حال می کنم فقط با مدل خودم

قبل از اینکه بخواد لو بره خلم

آب بشه خوشگله دل دودل توام

برنامه چیک چیک بوم!یا که تیریپ

اگه تیریپ ... که ماها میریم خونه

هـــــــــــــِی! تو مود خودتو ول کن

اتمسفر ریلکس دورتو حس کن

بهم بگو، بهم بگو بین این همه آدم

چیه زندگی کمه واقعاً؟

وقتی می خوای بدی لبو راحت

خودتم مثه من می دونی چی خوبه، چی بد

کی بوده سیجل، میمونی پیشم، میمونم جیگر

موهات بریز دورم، دارم دیوونه میشم

زندگی منه، بهم نگو چی خوبه چی بده

زندگی مال منه، خودم می دونم چی بهتره

هر جور می خواد، می خوام بگذره
زندگی مال منه، زندگی مال منه، این زندگیه منه، این زندگیه منه

به ابرا داد زدم

رعد و برق زد گفتن با منن

بیرون سرد ولی تو داغ ترم

نمیشناسی منو ... منو ... منو

http://www.mammed.com/song/44354.htm

توضیحات خودم

jd:

به احتمال قریب به یقین منظور ویسکی آمریکایی "جک دنیاز" است و به این ترتیب، مراد از "کوکا" هم همون نوشابه "کوکا" است

Fonto Roll

اشاره به چاقیدن ماری در برگ تنباکو (فونتو) دارد. سایت هایی که متن این آهنگ رو گذاشته اند، به خطا "فوینتو رول" آورده اند که فاقد معنی است

Ho so la dolce vita

به لاتین فک کنم یعنی به چه زندگانی شیرینی

Valentino Tarentino

نمیدونم

Cavalli

اشاره به عینک های مارک روبرتو کاوالی

I cannot write anything yet.

پناهنده

امروز (روزهای اول خرداد بود)؛
خیلی بد بود
غمگینم بد جور. بدجور غمگین بودم و
زود رفتم خانه با کوله بار افسردگیِ خیلی زیاد
احساس غریبی داشتم؛ مثل کسی که بعد عمری بر می گردد محل بچگی
خیلی ماه بود پیش از خورشید خانه نرفته بودم
بچه هایی توی کوچه مان بازی می کردند که تا به حال ندیده بودمشان
بگذریم از این چرندیات
اصلاً جداً بگذریم از ادبیات و این کس شرها
من
در را باز کردم
دیدم مردی توی خانه مان نشسته
پیریِ کسی که بچگی ها دوست پدرم بود و چند سال یک بار هم نمی دیدیمش
همان که تو دهه پنجاه وقتی بابام “ماواشی” بوده، او هم “خطرناک” بوده
حالا امروز برای اولین بار خطرناک بود دیدنش برای من
پیر داغون نبود اصلاً. شاید حتی بهتر از پدرم
زنش هم بود
و وحشت زده، دیدم که ای وای بوی پسربچه دوم دبستانی ای هم می آید
صدای زنگوله…؛

دهنی از من سرویس شده که
من مادری ازم…که
گفت: منو می شناسی میشل؟ گفتم اختیار دارید
نگفتم اختیار داری با این پیراهن همه چروک، با این شلوار بی ربط، سیگار ارزان، یادآوری همه سالهای انینه ی گذشته که تو را توشان دیده ام، نگفتم اختیار داری با این جورابهای کهنه، دندان لق، موی ریخته، گذشته و حال و آینده قشنگی که قصد جانم را کرده
لبخند زدم؛ اما داشتم می مردم و تازه هنوز چیزی نگفته بود که گزک بدختی را بدهد دستم
و... شروع کرد و زنش هم بود
و تازه دوستشان هم داشتم

می گفت

تو تهرانپارس که خونه پدریو دادیم اجاره
مستاجره ته ریش داشت ماموری چیزی بود
توالت فرنگیو کند برد گذاشت پشت بوم
گفت دوست نداشتم
می گفت
نئشه کرده بودم زیر سایه درخت تو آمستردام، دیدم یه گله کفتر اومد بالا سرم چرخ
دیدم چاهی نیستن. دیدم جلبن
کارتمو که- واسه ده اویرو تو هفته- زدم
دُیدم خیابون به خیابون دنبال کفترا…؛
طرف کفترباز بود
می گفت
تو المان تف کردن بهمون خانمم دُید در رفتن
می گفت
حسین که بادی گارد دیسکو شده بوده به دادشش گفته تو اینکارو نکن

نگفت پسری هم سن من که الان هم باید داشته باشدش چرا نیست
زنه چرا نیست
نگفت حالا که پول ندارد اما زن و بچه
نگفت چه طعمی دارد افسردگی توی پنجاه و پنج سالگی
نگفت چرا آمده که کونم را پاره کند
درسی داد بهم که نگو. یادم آورد که همیشه فرصت برای بدتر شدن هست
برای غمگین تر شدن
برای ناامیدتر شدن
خلاصه جرم داد. همه ش گریه م الان

میشل جون
تو هلند، کفتربازی عیب نیس که هیچ، هر شهری یه کتاب داره که توش اسم و آدرس همه کفتربازای شهر هس…؛

هزار و یک شب

در وین
با شب هایی کوتاه
در کلیسای شتفن پلاتز ایستاده ایم
نمی گویم با دستت در دستانم
کلیسا، نیمی از سنگ و نیمی از مقوا
"سفید بوده، اما کثافتِ سال ها سیاهش کرده"
مثل من که ناگهان سیاه شدم؛
کافی بود نیمه شبی
بنشینم پشت پنجره ای بیضی و کوچک، نه قالیچه پرنده
بال بزنم تا سپیده دم
و سیاه شوم..؛

کمی بعد
می پیچیم بالا از سیصد و چهل و سه پله
مثل پیچک، می چسبیم و می رویم بالا
من، مثل عشقه چسبیده ام به تو، با تو بالا می روم
پله ها تند و تند دور من و تو می پیچند
مثل بادبادک هایی هستیم وسط یک گردباد
زنجیر شده به دنباله های خود
که باد، می کشدشان بالا
و خوشحالند
از عدم قطعیت این کابوس

در نوک برج خانه خدا
دری در انتهای پله ها منتظر ایستاده
به تو می گویم
قصه دیگری برایت مانده؟
برای شب کوتاهی که آغاز می شود؟
می گویی: در را باز کن...؛

بر فراز برج
بهای یک دقیقه تماشای چهارسوی شهر در دوربین، یک یورو
یک لحظه تصور "آنچه می توانست بشود"، هزار و یک ترَک
هوس بغلی بادام تلخ،...؛

تابستون

"تابستون کوتاهه...؛"

"من و تو می تونیم...؛"

"خوشحال از اینکه تو بهترین سه ماه سالیم"

"همه چی عالیه اگه بذاره پاییز...؛"

اما نه امسال

اما نه امسال

مزه مزه کن نادر، مزه مزه کن خون و تن من را، این خون من است، این تن من است Hic est enim sanguis meus, Hoc est enim corpus meum

جایی که دو ساعت و نیم دیرتر آفتابی می شود

می نشینم

شراب اتریشی

شکلات اتریشی

شراب اتریشی

شکلات اتریشی

و

درد ایرانی

سرزمین مادری ول کن نیست، یا من؟ ترس ول کن نیست یا من؟

سال هفتاد و هفت بود مثل شکل دو پرنده

من و مسعود ملک پشت بام خانه شان بودیم

ظهر بود تقریباً

صدای شیری که داشت وسط کوچه ناله می کرد می آمد

مسعود گفت

آره، اگه همینجوری بخونم قبولم. تو رتبه ت چند بود راستی؟

نگاه انداختم توی کوچه، کوچه مسیح خواه

چند تا پیرزن دیدم که لابد داشتند نگاه می کردند ببینند شیر چکار می خواهد بکند

حوصله جابجا شدن نداشتم. شیر در دیدم نبود

اما صدایش را می شنیدم

مسعود گفت: راستی هی یادم میره بپرسم. این..؛

یکهو هواپیمایی پیچید بینمان

آمد

پایین پایینٍ پایین

صدا –مثل هر روز، مثل هر ساعت، هر دقیقه- انقدر رفت بالا که باز هم بترسم که دیگر هیچ وقت هیچ چیز نشنوم

مسعود لب می زد و من صدای نعره هزار شیر را می شنیدم

لب هایش ایستادند و هواپیما هم دیگر دور جلب شده بود روی خاکستری ترک دار باند

سر چرخاندم و

بالاخره شیر را دیدم

بچه ها را که تفریح می کردند

شیر داشت می گفت اگر می شد

اگر می شد

حیف دستش خالی بود توی برهوت آن خیابان

مولایش اما بی خیال این حرف ها بود

کامل

توی قبای سبزش

یک جوری نگاهش می کرد که یعنی بابا

این بودنی کار بود

مسعود نگاهش پر از فکر

دهنش خواست که باز شود که

صدای بال زدن 250 تا آدم پر زد توی هوا

نگاهش چرخید به پنجره های در پرواز

نگاه من هم

...

یک جایی بین شیر و آدم های پرّان بدجوری دلمان گرفته بود

چرا سفر می کنیم

سفر معجزه است

سفر که می رویم، زمین زیر پایمان تغییر می کند

رنگ آسمان

نقش کوه های لمیده در افق

لحن صدای کلاغ ها

سفر که می رویم

چیزهای جدیدی پیدا می کنیم که به آن ها دل ببندیم

خسته از دلبستگی به چیزهای شناخته

دل ببندیم به زنی که می دانیم دیگر هرگز نخواهیمش دید

به درختی که نتوانستیم عکسش را بگیریم

به پچ پچه ای به زبانی دیگر که نتوانستیم بفهمیم

دل می بندیم

به بوی بهارنارنج

به بوی بهارنارنج

و بوی بهارنارنجی

که هر چه در جیب هایمان گشتیم، چیزی نیافتیم که ثبتش کند

سفر که می روم

انگشت هایی که می پیچند به تاک دستانم

دیگر می شوند
برق چشم ها

غصه ها

قوس هایی که می پیچند تاک دستانم از آن ها

به سراسیمگی سرچشمه های سروتونین

به شرمگینی رگه های اندورفین

به دستمایه های افسردگی ِ بعد از این

بوها دیگر می شوند
غصه هایم
نبش قبر

پس برو، همچون یونس پیامبر

دو در کن خدا را به سوی ترشیش

سفرت را با سفری طاق زن

بخواب آسوده ته کشتی

و وقتی گمیچی آمد تا بپرسد "کیست سبب این خشم دژم

باید بیندازیمش در دریا

تا شاید آرام شود" و بعد

ببلعدش نون، نونا، ماهی

و "سه شب و سه روز" و "نینوا" و "کدو" و "کرم" و پایانی خاموش؛

وقتی به شانه ات زد تا بپرسد؛

قانعش کن که

دریاها هرگز آرام نمی شوند

چرا سفر می کنیم چرا سفر نمی کنیم

هیچکس بی دلیل سفر نمی کند. صادق که باشیم، سفر بی دلیل حماقت است؛ چون خطر، هزینه و خستگی دارد
پس
الف. سفر می کنیم تا با فرهنگ های دیگر آشنا شویم
مثال "فرهنگ های دیگر": در شهر خودتان وقتی به زنی که با مردی از کنارتان رد می شود نگاه کنید، هیچ اتفاقی نمی افتد که باعث شود این رویداد یادتان بماند، اما وقتی به جای دیگری سفر می کنید، ممکن است یک خاطره حسابی از چنین تجربه ساده و سهل الوصولی (که روزی هزار بار در شهرتان دارید و هیچ حال نمی دهد) برای شما ایجاد "کرده" شود، که گاهی همزمان و به صورت خودبخودی آخرین خاطره شما هم که شده هیچ، خودتان را هم به صورت خاطره ای برای دیگران در می آورد (سه امتیاز)؛

ب. سفر می کنیم تا با آدم های دیگر آشنا شویم

مثال "آدم های دیگر": دزدها، بچه بازها، خفاش شب، شعبان جعفری، علی اصغر بروجردی معروف به اصغر قاتل، قوی ترین مردان، ضعیف ترین زنان، کودکان، ایدزی ها، کوفتی ها، دبنگ ها، هیپی ها، گدا ها و و و

پ. تا جاهای دیدنی را ببینیم

جاهای دیدنی جاهایی هستند که چون مردم با فراوانی بیشتری از آن ها دیدن می کنند به عنوان "جای دیدنی" از آن ها یاد می شود؛ بنابراین جای دیدنی اصولاً نان سنس است. کافی است سراغش نرویم تا از بین برود

مثال "جای دیدنی" که البته نان سنس است: برج آزادی، دیوار چین، موزه عبرت، پارک ملت، تخت جمشید، تاسوکی، قلعه حسن خان، پرلاشز، علی شاه عوض

پ. یا تا تجربه کسب کنیم

قضیه سفر را فراموش کنید. شما کدام را انتخاب می کنید؟
تجربه کردن یا نکردن؟

دیدن یا ندیدن زن یک دست یا بچه سه دست؟
شنیدن یا نشنیدن صدای قرچی که هرگز از خاطر نمی رود؟

برده شدن یا برده نشدن پشت تپه ای که...؟

کشیدنش یا نکشیدنش؟

شستن یا نشستن دایی در نیم شب بر سنگ سرد جوری که هیچ کدام از آن تاول ها نترکد، اما بترکد؟

باور کنید می توانید بدون تجربه زندگی کنید

SUV SUV فست فود فست فود

دارد غروب می شود

جایی بر فراز کوه بلندی در نزدیکی

بازوان نرم و سپید ابری از پشت کوه پدیدار می شوند

همچون اختاپوسی عظیم

خود را بالا می کشد...؛

بازوها با بادکش هایی نامریی سقف آسمان را می چسبند و بالا می آیند

در جستجوی من...؛

یکی از بازوها از نوک آن قله

امتداد می یابد بر روی کوه هایی که تنگ به هم چسبیده اند

دست در گردن هم

شهر را نظاره می کنند

بازو، در راه خود به سوی قله ای در بالادست

سر می خورد روی سپیدی برف

می افتد پایین

و نصف شهر خراب می شود

نور

انقدر مایل می تابد

که زور می آورد به شهر

شهر شرقی تر می شود

کوه ها نمی دانند دلشان بگیرد یا

کلاغی روی چنار

چون نمادی از این شهر

شروع به سوختن می کنند

روبرویم. این را از پنجره می بینم

طلایی طلایی

چنار

زرین

کلاغ

غرق در شعله ها

چشم راستش را می چرخاند روی صورتم

می گوید: چه پنجره به تو می آید

می گوید: کاش حوصله داشتی..؛

کلاغ

زرین

ناگهان

سرش را بالا می آورد

نوکش به آسمان می گیرد

آسمان با ابرهایی که از آن آویزانند موج بر می دارد تا ته خودش

و بالاخره بازوی نرم و سپید ابری که گردابری شده حالا بر فراز کوه

مرا می بیند

می تازد

از فراز برف های نارنجی

سنگ های سیاه

سیمان خاکستری

سقف های بی شمار

می آید

و من هیچ ترس ندارم، زیرا می دانم پیش از این که برسد به پنجره من

از فراز سقف ها و پنجره های بیشمار

با دیدن مردان در خواب

زن های زیباتر از واقعیت

کودکان بزک کرده

و اضطرار مبرم به خیانت

آن قدر تلخی می گزدش

که می میرد

این جا همیشه

دارد غروب می شود

راهنمای استفاده از جاده مخصوص

می پرسی از کجا می آمدم که...؟

خب معلومه؛

از "آزادی"؛

جاده مخصوص

دو ساعت مانده به سال تحویل بود

از آزادی پیچیدم در جاده مخصوص. جاده ای که با شادابی شروع می شود، با "آزادی" و با فرودگاه و اکباتان که پر از جنبشند. همین جاده اما کم کمک خشک می شود؛ سه پل هست که باید مثل سه خاطره بد از زیرشان بگذری

هر کدام بزرگ تر از پل قبل و بنابراین هر بار بیشتر در سایه فرو می روی. و بعد رودخانه ای نیمه خشک و کارخانه ها و کامیون ها و ...؛

جایی قبل از خاطره ها بودم که دیدم

مردی با دهان باز و جشمان بسته در کنار لاین سرعت روی جدول کنار جاده مخصوص نشسته. من که با ماشین از یک متریش گذشتم فرصت چندانی نداشتم که ببینمش اما خوب در یادم ماند.

افسردگی گه از لای پنجره زد توی صورتم. سه سایه، سنگین تر از همیشه مرا نوردیدند. ترس هایی که از صبح پیچانده بودم، پیدایم کردند... مرگ ها و سفرها و این که سر سفره بعدی چه کسی غایب خواهد بود...؛

ساعت یک و چهار دقیقه

مردی با دهان باز

و چشمان بسته

و ته ریش و سبیل

و دو هزار و پانصد سال تمدن

و ترتیب ویژه ای از نوکلئوتیدها در کروموزوم هایش که او را به نژادی پاک و قشنگ

گره می زد

و اس ام اس هایی در گوشیش که می گفت او حتی آن جا کنار لاین سرعت جاده مخصوص و پای ردیف طولانی نرده هایی که از وسط جاده می گذرد تا کسی نتواند از آن رد شود هم به صورت خودکار میراث پاک نیاکان را دریافت خواهد کرد

هیچ را انتظار می کشید

هر چه باشد، جاده "مخصوص" است

سفر به...؛

یک جایی از سفرم، ایستادم جایی. دیواری را میشد دید به بلندی دو سه قد، که از میان دشتی کشیده شده بود. دیواری سیمانی و خاکستری و مسخره آن دشت را میان دو "کشور" تقسیم می کرد

کشور!! کشور!! کشور؟ هر نوع تلاشی برای مفید دانستن این کلمه مسخره به نظر می رسید. هنوز تقویم زمستان را نشان می داد و هوا داغ داغ داغ بود. یک آلونک کاهگلی که سرپا بودنش باورنکردنی بود نزدیک جاده ایستاده بود تا آب معدنی و کارت شارژ بفروشد. جوانی لم داده بود به دیوار

ازش پرسیدم: "دوست محمد" از این وره؟ تقریباً گفت: نمیدونم

سکوت شد و شن با کمی باد از بینمان گذشت و سکوت شد و کمی بیشتر شن بادی و باز سکوت "نمیدونم" های زیادی شنیده ایم از آدمهایی که حال ندارند یا آزار دارند و پس دقیق شدم توی چشمهایش و دیدم که از خدا هم راست تر می گوید. اما روی نقشه درست آمده بودم و اصلاً خراب شده ی دیگری روی نقشه نبود جز "دوست محمد"

جوان نگاه می کرد به هیچی که دور و ورش پر بود از آن، که خودش هم پر شده بود از هیچی و شن

کمی با ماشین رفتیم و ... "دوست محمد" پیدایش شد. می خواهم بگویم ای وای، ای وای او دوست محمد را بلد نبود؛ نزدیکترین خراب شده را، در 10 کیلومتری، انقدر که بهش خوش می گذشت
همگی خفه خون گرفتیم...؛

گشودم. و بعد، نقطه چین ها بازگشتند

...با این حال، وقتی برای چهارمین بار همه آنچه نوشته بودم پاک کردم؛ فهمیدم که با این همه وسواس...